Þorgerður Þórhalldsóttir
Á ljósmyndunum sést glitta í verk móður minnar og þau ásamt blómum og ávöxtum mynda still life uppstillingar. Allir hlutirnir í uppstillingunni minna okkur á forgengileika tímans, blómin og ávextirnir hafa nú þegar gengið sína leið og gips skúlptúrararnir munu ekki endast að eilífu heldur. Til grundvallar verkinu er klassíska hugtakið úr listasögunni: ‘memento mori’ (mundu að þú munt deyja).
Þorgerður Þórhallsdóttir (f. 1989) útskrifaðist af myndlistardeild Listaháskóla Íslands árið 2013 og lauk MFA-gráðu frá Konsthögskolan i Malmö í Svíþjóð árið 2016. Hún lauk MA-gráðu í safnafræði frá Háskóla Íslands 2021. Minni og skynjun mynda kjarnann í listsköpun Þorgerðar.
In the photographs, glimpses of my mother’s works appear alongside flowers and fruit, forming still life compositions. Each element in the arrangement points to the transience of time: the flowers and fruit have already begun to fade, and the plaster sculptures will not endure indefinitely. The work draws on the classical art historical concept of memento mori (“remember that you will die”).
Þorgerður Þórhallsdóttir (b. 1989) graduated from the Visual Arts Department of the Iceland University of the Arts in 2013 and completed her MFA at Konsthögskolan i Malmö in Sweden in 2016. She holds an MA in Museum Studies from the University of Iceland (2021). Memory and perception form the core of Þorgerður’s artistic practice.
Titill: In my Mother's Studio I, II, III, IV, Bleksprautuprent / Inkjet prints, 2026
Aðalheiður S. Eysteinsdóttir
Hringrás lífsins er það sem við, og annað líf á jarðkringlunni okkar, viljum viðhalda. Við fæðumst og ölum af okkur líf sem vex og dafnar og viðheldur síðan hringrásinni. Tengsl móður og dóttur eru á meðgöngunni með naflastreng. Síðar þróast þau með viti bornum mannverum, tengsl sem ekki er hægt að sjá né þreifa á en eru samt sem áður áþreifanleg og endast úrfyrir þessa jarðvist.
Tré og plöntur hafa rótarkerfi innan hverrar tegundar, og um það fer gríðarsterkt samskiptanet. Þannig huga þau að skógarbotni jafnt sem sólarljósi fyrir uppvaxandi einstaklinga. Sýnt hefur verið fram á þessa tjáningu eða tungumál lífvera, ótrúlega flókin og fjölþætt boðskipti.
Tjáning mín í listsköpun hefur á undanförnum þrjátíu árum aðallega fengið farveg með timbri. Þar hef ég mótað hugmyndir og fellt niðurskorið iðnaðartimbur að verkum mínum, og timburilmur verið hluti af heimilishaldi mínu. Oft á tíðum hafa verkefnin flætt um allt hús og tekið þannig yfir heimilið. Í gegnum öll þessi ár hef ég smám saman öðlast meiri virðingu fyrir hráefninu og uppruna þess. Hringrás er yfirskrift verksins. Þar er um að ræða hringrás á þrjá ólíka vegu. Í fyrsta lagi hringrás móður og dóttur þar sem kraftmikið og stórt tré vex upp af lítilli stúlku. Það skýtur rótarskoti til hliðar og þaðan vex minna en vel jarðtengt tré. Svo má velta fyrir sér hvort er móðirin og hvort dóttir. Eða, breytast hlutverkin og hlutföllin með árunum?
Í öðru lagi má huga að hringrás trésins úti í náttúrunni, hvernig eitt vex upp af öðru og samtalið sem á sér stað neðan jarðar.
Rósa Gísladóttir
Verkið Four Sketches samanstendur af fjórum hillum með mismunandi skúlptúrum. Þarna eru allskonar módel sem ég hef gert í gegnum tíðina t.d. frumdrög að stærri skúlpúrum sem ég gerði á 10. áratugnum og litlum gips skúlptúrum sem eru nýrri og hef síðan stækkað.
Á þessari sýningu vinnum við mæðgur báðar með ‘still life’ uppstillingar, af einskærri tilviljun. Á einni ljósmynd hennar má sjá glitta í egglaga skúlptúr sem er einmitt á einni hillunni í mínu verki. Eggið táknar upphaf og nýtt líf en eldurinn í sömu uppstillingunni táknar eyðileggingu og endalok.
Rósa Gísladóttir (f. 1957) nam myndlist í Þýskalandi, Englandi og á Íslandi. Verk hennar hafa verið sýnd víða, bæði á Íslandi og erlendis, meðal annars í Scandinavia House í New York, Saatchi Gallery í London, Listasafni Reykjavíkur, Hafnarborg, Listasafni Árnesinga og hjá Berg Contemporary.
Árið 2020 varð Rósa fyrst til að hljóta Gerðarverðlaunin, sem veitt eru framúrskarandi myndhöggvara.
Four Sketches consists of four shelves displaying a variety of sculptures. The installation brings together a range of models I have created over time, including early studies for larger sculptures from the 1990s, as well as more recent small-scale plaster works that I have since further developed and enlarged.
In this exhibition, we—mother and daughter—both engage with still life compositions, coincidentally. In one of her photographs, an egg-shaped sculpture can be seen, which also appears on one of the shelves in my work. The egg symbolizes beginnings and new life, while the fire within the same composition suggests destruction and finality.
Rósa Gísladóttir (b. 1957) studied art in Germany, England and Iceland. Her work has been exhibited widely in Iceland and abroad, including in Scandinavia House in New York, Saatchi Gallery in London, Reykjavík Art Museum, Hafnarborg Centre of Culture and Fine Art, LÁ Art Museum and Berg Contemporary.
In 2020, Rósa became the first recipient of the Gerður Prize, awarded to an outstanding sculptor.
Í þriðja lagi hringrás timbursins sem notað er í verkið. Iðnaðartimbur sem kemur úr sænskum skógum, heflað og sagað til að verða að húsi, húsgögnum eða sólpalli. Endar á vinnustofunni hjá mér og verður að tréskúlptúr, og afsagið bíður síns tíma. Með þessari vinnu gef ég timburafgöngum tækifæri til að verða að stoltu tréi á ný.
Circulation.
The circulation of life is what we, and other lifeforms on the planet, wish to continue. We are born and birth life that grows and thrives, and sustains circulation. The connection between mother and daughter during pregnancy is by the umbilical cord. Later it develops between cognitive human beings, an invisible and intangible connection that still feels material and lasts beyond life. Trees and plants have root systems within each species, which acts as a conduit for an immense communications network. They use it to tend to the forest floor and to provide sunlight for growing individuals. This expression or language of living beings, incredibly complex and nuanced, has been scientifically confirmed. My expression in art has for the past thirty years mainly been through timber. I’ve shaped ideas and fit industrial timber pieces to my works, and the scent of timber has been part of my homelife. Projects have often demanded space throughout the house and taken over my home in that way. For all these years, my respect for the material and its origin has gradually grown. Circulation is the title of the sculpture. It discusses circulation in three different ways. The circulation of mother and daughter is the first angle. There, a large and powerful tree grows up off of a small girl. It shoots a root to the side where a smaller but well grounded tree grows. The question of which tree is the mother and which is the daughter may be considered. Or, do the roles and proportions change through the years? Secondly, the circulation of the tree in nature may be considered, how one grows from another and the underground conversation among them. The third consideration is the circulation of the timber used for the piece itself. Industrial timber from a Swedish forest, cut and planked to become a house, furniture, or sundeck. Ends up in my studio and becomes, instead, a wooden sculpture. The cut pieces bide their time. Through this work, I give leftover timber a chance to become a proud tree once more.
Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Vestibulum id ligula porta felis euismod semper.